รำพึงถึงเครื่องมือที่ซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้

งานไม้เป็นงานอดิเรกที่มีอุปกรณ์เยอะที่สุดงานหนึ่งก็ว่าได้

การซื้ออุปกรณ์ทุกอย่างมาแล้วได้ใช้ทุกชิ้น ไม่มีอะไรที่ทำให้ต้องเสียดายเลย อาจเป็นอุดมคติของทุกคน แต่ก็เป็นเรื่องที่เป็นจริงได้ยาก ต่อให้เราศึกษาข้อมูลมาอย่างดีที่สุดก่อนซื้อ ถามกูรูมาแล้ว สุดท้ายแล้วก็ยังมีอุปกรณ์บางส่วนที่ซื้อมาแล้วแทบไม่ได้ใช้เลย เพราะว่ามันอาจจะถูกจริตกับวิธีการทำงานของกูรู หรือคนทั่วไป แต่อาจไม่ถูกจริตกับเราเอง หรือบางทีอาจเป็นเพราะตอนแรกเรามีแนวทางแบบหนึ่ง แต่ต่อมาเราค้นพบแนวทางที่เราชอบมากกว่า ทำให้เราเปลี่ยนแนวไป ก็จะมีเครื่องมือบางส่วนที่กลายเป็นของที่ไม่ได้ใช้อีกต่อไป เป็นต้น

ตัวผมเองมีของอย่างว่าไม่น้อยอยู่เหมือนกัน

อย่างแรกคือ เลื่อยลันดา มันเป็นเลื่อยที่ดูเป็นช่างไม้มากๆ ทำให้คิดว่า มันน่าจะจำเป็น แต่สุดท้ายแล้วผมไม่ได้ใช้เลย เพราะว่า ถ้าคุณมีเลื่อยญี่ปุ่นสักอันหนึ่ง มันแทบจะทำหน้าที่ของเลื่อยลันดาได้ทุกอย่างอยู่แล้ว แถมยังทำงานอย่างอื่นได้ด้วย สุดท้ายแล้ว เลื่อยลันดาก็เลยเป็นเลื่อยที่ผมแทบจะไม่ได้ใช้เลย

สอง เวอร์เนียอนาล็อก ด้วยความงก เลยไม่ยอมซื้อเวอร์เนียดิจิตอลตั้งแต่แรก แต่พอต้องวัดละเอียดบ่อยๆ มากๆ ก็พบว่า การอ่านค่าเวอร์เนียอนาล็อคช่างยุ่งยากเสียเหลือเกิน และต้องมีสายตาที่ดีมากด้วย สุดท้ายแล้วก็เลยต้องไปซื้อเวอร์เนียดิจิตอลมาใช้อยู่ดี ถ้าซื้อตั้งแต่แรกก็คงจบไปแล้ว ไม่ต้องเสียเงินสองต่อ

สาม โต๊ะเลื่อยราคาถูก โต๊ะเลื่อยเป็นอุปกรณ์ที่มีประโยชน์มากที่สุดแล้วในการทำงานไม้ เป็นของที่ใช้แล้วคุ้มมากที่สุด ดังนั้น ควรซื้อของดีๆ ไปเลยตั้งแต่แรก อีกทั้งของดีๆ จะมีอุปกรณ์ป้องกันอันตรายที่ครบถ้วนมากกว่า ซึ่งสำคัญมากเพราะโต๊ะเลื่อยมีอันตรายสูง ตอนนี้ผมก็เลยมีโต๊ะเลื่อยสมัครเล่นที่ไม่ได้ใช้กองอยู่เฉยๆ หนึ่งตัว

อย่าซื้อแว่นตานิรภัยแบบที่ไม่ได้ครอบจนปิดทั้งหมดของดวงตา เพราะว่ามันใช้ไม่ได้หรอก เวลาฝุ่นไม้ปลิวเข้าตา มันสามารถอ้อมใต้แว่นตาเข้ามาหาตาเราได้ ดังนั้นแว่นธรรมดาอาจจะกันของกระเด็นใส่ได้ แต่ว่ากันฝุ่นเข้าตาไม่ได้หรอก ควรซื้อแว่นตาที่มีลักษณะเหมือนหน้ากากของนักดำน้ำเป็นอย่างน้อย

เสียดายที่ซื้อแท่นสว่านตัวเล็กไปหน่อย ปัญหาของแท่นสว่านตัวเล็กคือ คอมันจะอยู่ใกล้กับสว่านมาก ทำให้วางชิ้นงานที่ใหญ่มากๆ ไม่ค่อยได้ เพราะจะชนคอแท่นสว่านเสียก่อน เป็นไปได้ควรซื้อแท่นสว่านที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะมีปัญญาซื้อ แถมปัญหาอีกอย่างของแท่นสว่านยี่ห้อที่ผมซื้อมาก็คือ ไม่สามารถทำให้ฐานรองชิ้นงานอยู่นิ่งๆ ได้อย่างแท้จริง มันจะขยับเขยื้อนนิดๆ ได้ตลอด ซึ่งเป็นเรื่องที่แย่มากเวลาที่จะเจาะรูที่ต้องการความแม่นยำมากๆ หรือเจาะแบบเดิมซ้ำๆ กัน

ทำไงได้ซื้อมาแล้ว ก็เลยต้องทนใช้ไปก่อน

นอกจากนี้ ยังมีพวก Accessories ของโต๊ะเลื่อย ที่ซื้อมาแล้วพบว่าใช้ไม่ได้ เพราะโต๊ะเลื่อยมากิต้าไม่มีมาตรฐานทำให้ใช้ Accessories ทั่วไปไม่ค่อยได้ พื้นโต๊ะก็ไม่ใช่เหล็ก ทำให้ใช้อุปกรณ์ที่มีแม่เหล็กไม่ได้อีกต่างหาก ใบเลื่อย Dado blade ก็ใส่ไม่ได้ด้วย

ถ้าเปรียบเทียบกับคนเล่นงานไม้ทั่วไปในไทย ผมน่าจะเป็นคนที่มีอุปกรณ์ค่อนข้างเยอะแล้ว ในขณะที่ถ้าเทียบกับคนเล่นงานไม้ฝรั่ง ผมกลายเป็นคนที่มีอุปกรณ์น้อยมาก ถ้ามานั่งนับดูจริงๆ แล้วยังมีอุปกรณ์อีกหลายอย่างเลยที่ผมไม่ได้ซื้อ และคิดว่าจะไม่ซื้อด้วย เพราะไม่น่าจะจำเป็น เราหาวิธีใช้ของที่มีอยู่แล้วทำแทนได้หมด เช่น เราเตอร์ตัวใหญ่ (ผมมีแต่ทริมเมอร์), เลื่อยองศา (ใช้crosscut sled บน table saw แทน), belt sander, jointer, ปืนยิงแม๊ก, ปั้มลม, scroll saw, กาพ่นสี, CNC, laser cutter, เครื่องกลึง, เครื่องเจียร (ไว้ลับสิ่ว หรือกบ)

ช้อปของฝรั่งช่างดูอลังการ

ตอนนี้คิดว่าตัวเองมีอุปกรณ์ที่อยากได้ค่อนข้างจะครบแล้ว ต่อไปนี้คงไม่ได้ซื้อของขิ้นใหญ่แล้ว ตั้งหน้าตั้งตาผลิตผลงานเป็นหลัก

Author: narin1975

นรินทร์ โอฬารกิจอนันต์ (Narin Olankijanan)

1 thought on “รำพึงถึงเครื่องมือที่ซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้”

  1. สี่ตันรู้พลาด นักปราชรู้พลั้ง ไม่มีใครถ่องแท้ จนกว่าลงมือทำจริง

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *